Pristupna mreža ima osnovni zadatak da obezbedi efikasan pristup i koncentraciju korisničkog saobraćaja radi što optimalnijeg prenosa kroz ostatak mreže. U tom sloju mreže potreban je najviši mogući nivo fleksibilnosti i skalabilnosti, kako bi se omogućilo praćenje uvođenja novih servisa i porasta broja i tipova korisnika.

Različite pristupne tehnologije omogućavaju high-speed digitalne servise na postojećoj infrastrukturi, uključujući bakarne parice, optička vlakna i PDH pristupnu mrežu. Digitalni protoci od 64Kbps do čak 100 Mbps (kod VDSL tehnologije, na udaljenosti ispod 500m), tipično se ostvaruju različitim tipovima xDSL tehnologije: ADSL, ADSL2/2+, SDSL , SHDSL i VDSL. Veći digitalni protoci se postižu korišćenjem uređaja za prenos preko optičkih kablova ili inverznim multipleksiranjem preko postojeće E1 infrastrukture.

Na centralnoj strani, u pristupnoj tački, obezbeđuje se optimizacija za transport saobraćaja većeg broja korisnika. U tipičnim primenama implementiraju se modemski koncentratori velikih gustina pakovanja, multiplekseri ili DSLAM koncentratori u slučaju korišćenja xDSL tehnologije. Najnoviji trend u implementaciji pristupnih mreža velike brzine podrazumeva izmeštanje pristupnih tačaka bliže korisnicima. Time se postiže minimizacija dužine i slabljenja na bakarnoj parici koje je glavni ograničavajući faktor u pogledu brzine prenosa podataka. Kod primene VDSL tehnoligije, uobičajeno je da svaki objekat ima svoju pristupnu tačku, koja ja na optimalno maloj udaljenosti od korisnika, a sa ostatkom mreže je povezana optičkim kablom. U različitim primenama na mestu pristupa mogu se instalirati servisni gateway-i, koji omogućavaju pristup uslugama višeg nivoa, kao na primer: IP telefonija, ili IP televizija koja se polako pojavljuje kao glavna ekonomska pogonska sila razvoja pristupnih mreža.